ฟิครีโพสอีกแล้วงับบบ~
คราวนี้เปนฟิคพารัน หุหุ

[SFic] First Love ให้รัก..พาไป
Couple : AJ * ACE
By : Kudosan

ผม...แอบรักคนๆหนึ่งข้างเดียว เก็บความรู้สึกนั้นไว้ ไม่บอกใคร
เค้า...ร่าเริง สดใส เป็นที่รักของใครๆ หนึ่งในนั้นก็คือผม

ความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้ในใจตลอดเวลา .......อยากจะบอก
แต่จะมีใครล่ะ ที่จะรับรู้ถึงความรู้สึกของผม ......จะมีใครบ้าง
ผมต้องคอยเก็บความรู้สึกนี้.....ต่อไปงั้นเหรอ?
ผมคงทำได้แค่นี้......ได้แต่แอบรักเค้าฝ่ายเดียว..คงทำได้แค่นี้จริงๆ

"เฮ้! เอช ตื่นๆๆ เหม่ออะไรของนายน่ะ" เสียงที่ดังเข้าโสตประสาท ทำให้คนที่ถูกเรียกตื่นจากภวังค์
"ห..หา?? อะไรของนายน่ะ ชั้นไม่ได้หลับซะหน่อย" ร่างสูงหันไปค้อนให้
"ก็เห็นนายนั่งเงียบ ก็นึกว่าหลับไปแล้วซะอีก ฮ่ะๆ" คนร่างใหญ่พูดอารมณ์ดี
"ก..ก็เปล่า แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง" เอชตอบเสียงเบา ......- ใช่ ชั้นแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย
"พักนี้นายดูซึมๆไปนะเอช น..นายมีอะไรรึป่าว" พีโอถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง
"ป่าวหรอกพีโอ" เอชตอบกลับไป ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เนี่ยนะ ไม่มีอะไร แล้วนายถอนหายใจทำไม" พีโอถามอย่างหงุดหงิด ปิดเค้าไม่ได้ทุกทีแหละนะ
"............"
"ชั้นรู้นะว่านายรู้สึกยังไง หมอนั่นยังเด็กคงยังไม่รู้อะไร นายก็พยายามต่อไปแล้วกัน" พีโอพูด ตบบ่าให้กำลังใจ
"อื้อ~" เอชได้แต่พยักหน้าตอบกลับไป
"ทำตัวให้ร่าเริงเหมือนนายหน่อยสิ แบบนี้ไม่ใช่นายเลยนะเอช"
"^___^" เอชไม่ตอบอะไร เพียงแต่ส่งยิ้มให้เพื่อนคนนี้ของผม
"งี้สิเพื่อน!! ^^" พีโอยิ้มตาหยีให้ ......- แบบนี้สิเพื่อนชั้น

"พี่เอชฮะ!~" เสียงใสๆ ของคนน่ารักดังขึ้น ทำให้เอชต้องหันไปมอง
"ครับ~" เอชขานรับด้วยเสียงที่สดใสเช่นกัน ...ไม่อยากให้คนๆนี้ต้องเป็นห่วงไปอีกคน

"ไปเที่ยวกันนะ ^^" คนตัวเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหา ก่อนที่จะกอดแขนข้างหนึ่งของเอชไว้แน่น พร้อมกับเกยคางไว้ที่ไหล่ของร่างสูง (ได้ข่าวว่าน้องสูงกว่า 55+)
"เอเจอยากไปเที่ยวที่ไหนล่ะครับ" เอชถามกลับไป
"ไม่รู้เหมือนกันฮะ แค่ไม่อยากอยู่บ้าน มันน่าเบื่อน่ะฮะ" ปล่อยมือที่กอดแขนอยู่ ขมวดคิ้วชนกัน ดูแล้วไม่ต่างไปจากเด็กๆที่อยากได้ของเล่น
"ฮ่ะๆๆ ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว ยิ้มหน่อยๆ" เอชเอื้อมมือไปหยิกแก้มคนน่ารักด้วยความหมั่นเขี้ยว .....- น่ารักจริงๆนะ เจ้าตัวเล็ก
"พี่เอชอ่า~ หยิกแก้มผมอีกแล้ว" จับแก้มตัวเองเบาๆ บ่นกระปอดกระแปดอย่างน่ารัก
"ก็เอเจอยากน่ารักทำไมล่ะครับ ฮึ!" มองคนน่ารักที่ทำหน้ายุ่ง จนอดยิ้มไม่ได้
"ก็ผมห้ามไม่ให้น่ารักไม่ได้นี่นา~" ตอบส่งๆไป .....- ผมพูดความจริงนะฮะ
"ฮ้า~ ครับๆ พี่ไม่เถียงแล้ว"
"หวานกันจังนะพวกนายเนี่ย" พีโอยืนที่ยืนฟังบทสนทนาของทั้งคู่อยู่นาน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับความน่ารักของคน 2 คน
"อย่าพูดแบบนั้นสิฮะ มันจั๊กจี้ ฮิฮิ" เอเจพูดอย่างร่าเริง แต่กับคำพูดไร้เดียงสาที่แสนจะธรรมดา กลับทำให้อีกคนรู้สึกอึดอัด
"................"
"เฮ้! ไปเลือกซื้อตำราอาหารมานั่งดูดีกว่า เผื่อว่าจะมีอะไรที่อยากลองทำบ้าง" พีโอพูดตัดบทเสียดื้อๆ เพราะเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนรักในตอนนี้ดี
"อื้อ ก็ไปสิ อย่าเลือกเพลินจนลืมกลับมาทำอะไรให้ชั้นกับเอเจกินล่ะ" เอชตอบกลับไป ด้วยเสียงที่เป็นปกติที่สุด
"งั้นไปละ เดี๋ยวจะสาย" พีโอโบกมือให้กับทั้ง 2 คน แล้วเดินทอดน่องไปอย่างสบายอารมณ์

"งั้นเราไปไหนกันดีล่ะฮะ" เอเจหันมายิ้มตาแป๋วให้ กระโดดล็อคคอเหมือนกับเด็กเล็กๆ
"ไปดูหนังกันมั้ย เราไม่ได้ดูหนังกันตั้งนานแล้วนิ" เอชแกะมือที่ล็อคคอตนอยู่ เปลี่ยนมาเป็นกุมมือนั้นแทน
"ดีฮะๆ ผมก็อยากดูเหมือนกัน" เอ่ยน้ำเสียงดีใจ จับมือแกร่งไว้แน่น

- ที่โรงหนัง -
"เอเจรอตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่จะไปซื้อตั๋วให้" เอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่จะปล่อยคนน่ารักไว้คนเดียว
"ฮะ รีบไปรีบมานะฮะ"

"อ๊ะ! ขอโทษนะจ๊ะหนุ่มน้อย ชั้นเดินไม่ระวัง"
"ไม่เป็นไรครับ"
"ไม่เป็นไรไม่ได้จ้ะ ดูสิ เปียกหมดเลย เดี๋ยวชั้นเช็ดให้นะ" หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าสะพายขึ้นมา แล้วเอื้อมไปเช็ดคราบน้ำบนเสื้อของเอช
"ม..ไม่ต้องครับ ผมไม่เป็นไรจริงๆ" เอชพยายามปัดป้อง มือที่คอยเช็ดให้ ซึ่งตอนนี้เหมือนจะมากกว่าเช็ดซะแล้วล่ะ
"ขอโทษจริงๆนะจ๊ะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" เลื่อนมือไล้หน้าไปมาอย่างเบามือ จ้องคนตรงหน้าราวกลับจะกลืนกิน
"ครับ ไม่เป็นไรครับ"

"พี่เอชฮะ มีอะไรเหรอฮะ" เสียงเล็กเอ่ยขึ้นข้างๆ จ้องหน้าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เป็นมิตร
"ม..ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่เค้าทำน้ำหกเลอะเสื้อพี่น่ะ นิดหน่อยเอง ไม่เป็นอะไรมากหรอก" เอชตอบกลับไป

"น้องชายเหรอจ๊ะ น่ารักดีนี่จ๊ะ" เอื้อมมือเข้าใกล้ หมายจะแตะไปที่ใบหน้าใสๆของคนที่มาใหม่
"ไม่ต้องมาจับ!!" เอเจเอี้ยวตัวหลบ พร้อมกับตะคอกกลับ
"อ..เอเจ ทำไมพูดไม่เพราะเลยล่ะครับ!!" เอชหันไปพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่อว่าเล็กน้อย
"ไม่เป็นไรจ้ะ ชั้นไม่ถือหรอก" หญิงสาวพูดอย่างปกติ
"ขอโทษพี่เค้าซะ" กระซิบกับอีกคนที่เริ่มเกเรอย่างไม่มีเหตุผล
"ไม่ขอโทษ ก็ผมไม่ชอบให้ใครมาจับ!!" ตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับเกาะแขนเอชไว้แน่น
"........." เอชแปลกใจกับอากัปกิริยาของคนน่ารักอย่างไม่เข้าใจ ก็ปกติเอเจไม่เคยก้าวร้าวกับใครนี่นา ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ
"เข้าโรงกันเถอะฮะ หนังจะฉายแล้ว!!" เอเจดึงเอชให้เดินตามไป จนเอชต้องเดินตามแรงเล็กๆนั้นไปอย่างเสียไม่ได้

"ขอโทษด้วยนะครับ" หันกลับไปโค้งขอโทษอย่างทุลักทุเล
"เร็วสิฮะ ชักช้าอยู่ได้!!" เอเจออกแรงทั้งดึงทั้งลาก ก่อนที่เอชจะยอมเดินตามไปแต่โดยดี

- ที่บ้าน -

"เอเจหงุดหงิดอะไรครับ ทำไมถึงไม่คุยกับพี่ล่ะ" เอชเอ่ยขึ้น มองคนน่ารักที่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จาตั้งแต่กลับถึงบ้าน
"พี่เอชชอบผู้หญิงคนนั้นเหรอฮะ!" ถามออกมาแบบไม่ต้องคิด รอฟังคำตอบกับอีกคนอย่างใจจดใจจ่อ
"............"
"ผมถามว่า พี่เอชชอบผู้หญิงคนนั้นเหรอ?" เอ่ยเสียงดังขึ้น น้ำเสียงฟังดูโกรธๆ ต้องการคำตอบอย่างทันที
"ป่าวครับ ไม่ได้ชอบ" เอชตอบกลับทันควัน ......- ไม่ได้ชอบ ไม่ชอบเลยสักนิด
"แน่ใจนะฮะ" ย้ำถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"แน่ใจสิครับ " ตอบเสียงหนักแน่น จ้องเข้าไปในตาคู่สวย
"งั้นก็ดีฮะ" ยิ้มอารมณ์ดี เปลี่ยนเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ราวกับไม่ใช่คนเดียวกัน
"............." ......- พี่จะคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ย อาการเมื่อกี้ เอเจ..เอเจกำลังหึงใช่มั้ยครับ

"ยิ้มอะไรฮะพี่เอช" หันไปมองคนที่นั่งยิ้มอยู่คนเดียว
"ยิ้มให้คนน่ารักไงครับ" เอชตอบอารมณ์ดี สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่คนน่ารัก
"ฮิฮิ ผมน่ารักใช่มั้ยล่ะ ถึงยิ้มให้น่ะ" เขยิบเข้าไปใกล้ พร้อมกับล้มตัวลงบนตักของอีกคน
"ก็ต้องแบบนั้นแหละครับ" ยิ้มตอบ ลูบหัวคนน่ารักที่ไร้เดียงสาอย่างเอ็นดู

"อะไรกันๆ มดมันยกขบวนมาจากไหนกันมากมายเนี่ย" พีโอบ่นอุบ ทันทีที่เปิดประตูเข้าบ้านมา

"บ่นอะไรของนายพีโอ" เอชทักอีกคนที่เพิ่งกลับเข้ามา
"นั่นสิฮะพี่พีโอ ผมไม่เห็นจะมีมดสักตัวเลย" เอเจร่วมด้วย

"ช่างเถอะๆ" พีโอตอบปัดๆ วางถุงหลายใบกับโต๊ะ .....- ยังไม่ได้คบกันยังขนาดนี้ แล้วถ้าคบกันล่ะ จะขนาดไหนเนี่ย ตูละหน่าย~

"ชั้นซื้อของมาเพียบเลย กะว่าจะทำพายเลม่อน นาย 2 คน จะกินด้วยกันมั้ย" ตะโกนถามไป พลางหยิบส่วนผสมออกมาจากถุง

"อยู่แล้ว~" ทั้งคู่ตอบรับเสียงใส รีบเด้งตัวจากโซฟานุ่มทันที

- ที่ห้องครัว -
"พี่จะร่อนแป้ง เอเจบดขนมปังกรอบนี่แล้วกันนะ" ยื่นถุงที่เต็มไปด้วยขนมปังกรอบให้กับน้องเล็ก
"ฮะ แค่บดให้มันเป็นชิ้นเล็กๆใช่มั้ยฮะ" เอเจรับถุงจากพีโอ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองทันที

"แล้วชั้นล่ะ นายจะให้ชั้นทำอะไร บอกมาสิๆ" เอชพูดอย่างกระตือรือร้น
"นายเหรอ ผ่าเลม่อนก็แล้วกัน แค่นี้นายคงทำได้" พีโอสั่ง พร้อมกับยื่นเลม่อนสีเหลืองนวลที่อยู่เต็มตระกร้าให้
"อื้อ~ แค่นี้เอง ทำได้สิๆ" แล้วเอชก็รีบทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสนุกสนาน (เอ๊ะ! ยังไง?? )

"นี่เอเจ!! พี่ให้นายบดขนมปังนะ ไม่ได้ให้นายมากินเล่น" พีโอหันไปแว๊ดใส่ เมื่อเห็นน้องชายกำลังหยิบแท่งขนมปังใส่ปาก คว้าไม้นวดแป้งข้างๆตัว หมายจะตีไปที่น้องคนเล็ก
"นิดเดียวเองฮะ" เถียงกลับข้างๆคูๆ พร้อมกับยื่นแท่งขนมปังจ่อไปที่ปากของพีโอ
"............." พีโอมองน้องเล็กงงๆ แต่ก็อ้าปากรับแท่งขนมปังนั้นอย่างลืมตัว
"อร่อยมั้ยฮะ ทำไปชิมไป สนุกดีออกฮะ" เอเจพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น บวกกับความน่ารักของเจ้าตัว จึงทำให้ใครๆโกรธไม่ลง รวมถึงพีโอด้วย

"เสร็จแล้วพีโอ ให้ทำอะไรต่อล่ะ" เอชที่ผ่าเลม่อนเสร็จแล้ว ตะโกนถามหาความช่วยเหลือ
"งั้นนายตอกไข่ใส่แป้งนี่นะ แล้วก็คนๆๆให้มันผสมเป็นเนื้อเดียวกันนะ"
"คร้าบ~ รับทราบครับผมคุณชายโซอิน"

ผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่ง......

"แต่น..แตน..แต๊น พายเลม่อนของเรา สำเร็จแล้ว" พีโอนำพายที่เสร็จออกมาจากตู้อบ แล้ววางบนโต๊ะอย่างเบามือ
"หอมน่ากินจังเลยฮะ~" เอเจสูดความหอมของพายเลม่อนที่อบใหม่ๆ เข้าไปเต็มปอด พร้อมกับเลียปาก
"งั้นก็กินกันเล้ย~"

.
.
.
.
.
.
.
.

"อิ่มเปล้เลย อร่อยมากๆด้วย ฮิฮิ" เอเจทิ้งตัวลงกับโซฟานุ่ม พร้อมกับผ่อนลมหายใจอย่างสบายอารมณ์
"ใช่ๆ อร่อยมากเลย สนุกด้วย" เอชเสริมอีกคน ทิ้งตัวนั่งข้างๆกับเอเจ

"อิ่มแล้ว ก็อย่าลืมแปรงฟันก่อนนอนด้วยล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว" พีโอพูดเตือน ก่อนที่จะเดินหาวเข้าห้องไป
"คร้าบบบ คุณพ่อ~" ทั้งคู่ขานรับพร้อมกัน
"เดี๋ยวเถอะพวกนาย..." พีโอกัดฟันพูด หันมาค้อนให้ทีนึง
"ชั้นจะนอนแล้ว นาย 2 คนก็อย่านอนดึกล่ะ ราตรีสวัสดิ์นะ"
"ราตรีสวัสดิ์พีโอ / ฝันดีฮะ"

"เอเจง่วงรึยังครับ" เอชถามคนที่อยู่ข้างๆ ที่ตอนนี้ได้แต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แย่างไม่รู้สาเหตุ
"พี่เอชฮะ~" เรียกเสียงหวาน เขยิบตัวเข้าไปใกล้ๆ ...ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกคน
"ครับ"
"ผมรักพี่เอชฮะ" จู่ๆเอเจก็พูดคำๆหนึ่งออกมาจนเอชแทบตั้งตัวไม่ทัน
"ห..ห๊าา"
"ผมรักพี่เอชจริงๆนะฮะ ไม่ได้รักแบบพี่ชายด้วย" พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทุกคำ
"................"
"ตอนบ่ายที่โรงหนังวันนี้ มันทำให้ผมมั่นใจฮะ ว่าผมรักพี่เอชมากจริงๆ"
"................"
"พี่เอชล่ะฮะ รักผมบ้างมั้ย?" เขยิบเข้าไปใกล้เรื่อยๆ เค้นคำตอบจากคนที่ถูกสารภาพรัก
"ทำไมจะไม่รักล่ะครับ ก็เอเจน่ารักซะขนาดนี้" ตอบกลับเสียงหวาน ก่อนที่จะบรรจงหอมแก้มใสทั้ง 2 ข้าง
"ฮิฮิ" เอเจหัวเราะคิกคัก กอดร่างสูงไว้แน่น
"รักเอเจมากที่สุดเลยนะครับ"
"รักพี่เอชมากที่สุดเหมือนกันฮะ"

ผมไม่ต้องเก็บความรู้สึกนั้นไว้คนเดียวอีกแล้วล่ะครับ
ก็คนที่ผมแอบรัก...เค้าเองก็รักผมเหมือนกัน

อีกด้านหนึ่ง...
"สมหวังซะทีนะเพื่อนรัก" พีโอพูดเบาๆกับตัวเอง ยิ้มให้กับความรักที่กำลังจะเริ่มต้นของคน 2 คน ก่อนที่จะเดินเข้าห้องของตัวเองไป

End




ปล. อย่าถามว่าไรอันกับเนโอหายไปไหน ไม่ให้มีเองงับ ถ้ามีเด๋วแย่งซีน โฮะๆๆ


Special Thanks :: MV ให้รัก..พาไป - PARAN